Home
Overig
Eloge op het RKD in The Burlington Magazine
It thus came as a shock to learn that the Dutch Secretary of Education, Culture and Science announced on 10th June in his paper outlining the proposed nationwide cuts in the arts that the
The Burlington Magazine july 2011 p.443
The RKD under threat
WHILE IN BRITAIN there is still serious concern about the Witt and Conway Libraries at the Courtauld Institute of Art, London, which remain on life-support machines, attended to by nurses
but with the doctors not quite knowing – or at least keeping family and friends in the dark – about the patients’ chances for survival, it should not be forgotten that they have a relative who is in rather more robust health: the Netherlands Institute for Art History (Rijksinstituut voor Kunsthistorische Documentatie; RKD) in The Hague. It is not only in excellent shape, it has also recently moved to completely refurbished premises, opened by the Queen of the Netherlands in 2007. There can be no doubt that its survival intact is of paramount importance to the inter national art-historical community. But current proposals by the Dutch government for this state-sponsored institution mean that it too is in danger of being forced into a hospital bed.
The RKD is the world’s largest repository of documentary and archival material related to Western art from the late Middle Ages to the present day, covering painting, drawing and sculpture as well as monumental art, media art and design. It has an equally comprehensive specialist library. Although the documentation of Dutch and Flemish art forms the nucleus of the collections, its non-Netherlandish collections are outstanding and can rival, if not surpass, those found in comparable institutions around the world. There is no doubt that among its extended family, the RKD is outstanding as its most highly developed member: to name only the most important, the Deutsches Dokumentations - zentrum für Kunstgeschichte (Bildarchiv Foto Marburg; administered by the Philipps-Universität, Marburg), the Frick Art Reference Library (at the Frick Collection, New York), the photographic archives of the National Gallery of Art, Washington, and the Witt and Conway Libraries, London, cannot claim to operate on a sim ilarly sophisticated level. This is not only because of the RKD’s superlative collections, but also because those collections are exceptionally well looked after by an expert staff, while it is the only institution of its kind to have taken significant steps to meet the digital demands of the present age. The collections can be consulted not only in the RKD’s state-of-the-art study areas, but are increasingly made available online – not simply by scanning this material but by using databases whose intellectual framework is rigorously maintained by highly qualified specialists. This is an ongoing project, as the RKD has wisely opted for quality rather than quantity, the latter being an initially attractive but ultimately frustrating aspect of the online presence of the Bildarchiv Foto Marburg. All this means that there is hardly any art-historical research, especially regarding art in the Netherlands but also elsewhere, that is not carried out using the RKD’s outstanding resources and facilities.
The RKD is the world’s largest repository of documentary and archival material related to Western art from the late Middle Ages to the present day, covering painting, drawing and sculpture as well as monumental art, media art and design. It has an equally comprehensive specialist library. Although the documentation of Dutch and Flemish art forms the nucleus of the collections, its non-Netherlandish collections are outstanding and can rival, if not surpass, those found in comparable institutions around the world. There is no doubt that among its extended family, the RKD is outstanding as its most highly developed member: to name only the most important, the Deutsches Dokumentations - zentrum für Kunstgeschichte (Bildarchiv Foto Marburg; administered by the Philipps-Universität, Marburg), the Frick Art Reference Library (at the Frick Collection, New York), the photographic archives of the National Gallery of Art, Washington, and the Witt and Conway Libraries, London, cannot claim to operate on a sim ilarly sophisticated level. This is not only because of the RKD’s superlative collections, but also because those collections are exceptionally well looked after by an expert staff, while it is the only institution of its kind to have taken significant steps to meet the digital demands of the present age. The collections can be consulted not only in the RKD’s state-of-the-art study areas, but are increasingly made available online – not simply by scanning this material but by using databases whose intellectual framework is rigorously maintained by highly qualified specialists. This is an ongoing project, as the RKD has wisely opted for quality rather than quantity, the latter being an initially attractive but ultimately frustrating aspect of the online presence of the Bildarchiv Foto Marburg. All this means that there is hardly any art-historical research, especially regarding art in the Netherlands but also elsewhere, that is not carried out using the RKD’s outstanding resources and facilities.
It thus came as a shock to learn that the Dutch Secretary of Education, Culture and Science announced on 10th June in his paper outlining the proposed nationwide cuts in the arts that the
RKD should no longer stand on its own but merge with the Rijksmuseum in Amsterdam to form a single ‘top institute’.1 Although the word ‘merge’ is studiously avoided in the Secretary’s the paper, there can be little doubt that this at least originally was, and probably still is, the intended course of action. The Dutch word ‘topinstituut’ is as meaningless as the English phrase ‘centre of excellence’ and thus has an irresistible ring to it in political jargon, but it cannot hide the fact that the proposal is not born from a careful analysis of the facts but is simply the result of a raw cost-cutting exercise. The Dutch government has announced that it will cut funding for scholarly research for a whole range of smaller museums, identifying at the same time a number of ‘top institutes’ that will carry out this research instead. It identifies the Rijksmuseum as one such place, and thus will not cut its research budget. It also identifies the RKD as such but, curiously, its excellence is rewarded by having its funding reduced and being forced to amalgamate with the Rijksmuseum.
Leaving aside the fact that stripping smaller Dutch museums of their individual scholarly activities means that they will become moribund, one wonders how a Rijksmuseum/RKD ‘top institute’ could possibly work in practice? They are incompatible organisations with completely different remits. It is surely entirely unrealistic to move the RKD’s many shelf miles of documentation to the Rijksmuseum, especially when its troubled renovation has still not been concluded, not to mention the fact that this renovation will, counter-intuitively, in fact reduce the amount of available space in that Museum. And although the phrase ‘waste of resources’ may be overused in economic analyses, one would be pressed to find a better one to describe the loss of the refurbished premises and state-of-the-art facilities that have served the RKD so well in its recent reincarnation in The Hague. Such practical matters aside, there should also be serious doubts about the long-term consequences. The Bruegelian image of the big fish eating the little fish readily springs to mind, and there is no reason to assume that the big fish will not simply swallow and be done with it. One must seriously question whether such a far-reaching convergence can guarantee that the RKD will retain the necessary means to keep it in good physical health and the intellectual support to keep it in good mental health. Moreover, one of the undisputed strengths of the RKD is that it is fiercely independent, precisely because it is not a museum. It is for that reason – to name but one example – that its director, Rudi Ekkart, has been able over the last decade and a half to produce the necessary research to advise the Dutch government on the restitution of works of art, including the Goudstikker collection, whose return to its heirs left a good number of empty spaces on the walls of Dutch museums. This independence would obviously fall by the wayside.
We can only touch in the space available upon the many other problems caused by these proposals. One of these, for example, is that there are far-reaching consequences for the detailed agreements about acquisition policies between the RKD and the Dutch Royal Library, which is housed in the same complex in The Hague, and the Mauritshuis has understandably always limited its own library to the most essential volumes because it can make use of the RKD’s facilities – obvious problems that are perhaps unsurprisingly beyond the wit of policy makers. Suffice it to say that it is abundantly clear that these proposals will have to be thoroughly re-examined in order to prevent one of art history’s most healthy assets from ending up in a care home rather than thriving in its own surroundings.
1 The relevant papers can be downloaded as PDF files at www.rijksoverheid.nl/
Dr Alfred and Isabel Bader Prize
From the editors of Simiolus:
Dr Alfred and Isabel Bader Prize
Thanks to a gift from Dr Alfred Bader we would like to announce the institution of an annual prize of €1,000 for the best original contribution on European art prior to 1950 written by an art historian younger than 35 at the time of submission. Entries for the first prize, with a maximum length of 20,000 words (including notes), can be submitted in English, Dutch, French or German, and must reach the editors of Simiolus before 1 January 2012. The editors will decide on the winning entry before 31 March 2012, will bear the costs of translation if necessary, and publish the article in Simiolus within a year.
More information: www.simiolus.nl
Nederlandse musea veel waard
Musea zijn de investering van de overheid meer dan waard, concludeert de Nederlandse Museumvereniging in twee onderzoekspublicaties.
Twee onderzoeken leveren dezelfde conclusie op: musea zijn hun bestaan meer dan waard, zowel kwalitatief als kwantitatief. In Meer dan waard: de maatschappelijke betekenis van musea stelt onderzoek- en adviesbureau DSP-groep vijf kwalitatieve maatschappelijke waarden van musea vast: de collectiewaarde, de verbindende waarde, de educatieve waarde, de belevingswaarde en de economische waarde.
Onderzoeksbureau Altlas voor Gemeenten becijfert in De schat van de stad dat de maatschappelijke waarde van musea in euro's even groot is als het jaarlijkse subsidiebedrag dat overheden aan musea besteden. De sterke relatie tussen overheid en museumsector geeft dus een groot en veelzijdig maatschappelijk rendement.
De Museumvereniging ziet deze onderzoeksuitkomsten als een stimulans om de samenwerking tussen de museumsector en overheden, maatschappelijke organisaties, onderwijs, fondsen, media en het bedrijfsleven verder te versterken.
Musea vertegenwoordigen een grote maatschappelijkewaarde. Zij zijn het waard om voor te strijden! Zoals Winston Churchill reageerde toen men tijdens de Tweede Wereldoorlog voorstelde om de nationalekunstschatten te verkopen om daarmee de oorlog te financieren: “Hell no, what do you think we are fighting for?”
U kunt de publicatie Meer dan Waard bestellen door een e-mail te sturen aan Chris Fleeré: cfleere@museumvereniging.nl. De kosten zijn 12,95 euro per stuk.
ALMA database nu online
Wist u dat een koekenpan in de tijd van Pieter Aertsen vooral van aardewerk werd gemaakt? Of dat er in de 17de eeuw speciale pasglazen werden vervaardigd voor drankspelletjes in de kroeg? En dat het teljoor de voorloper is van onze huidige eetbord? Hoe zag een houten pollepel er in het echt uit die te vinden is op De marskramer van Jeroen Bosch? Waar werden in de 17e eeuw pasglazen voor gebruikt? Welke voorwerpen op Han van Meegeren’s Emmaüsgangers ontmaskeren deze beroemde Vermeervervalsing opnieuw? Het antwoord op deze vragen is vanaf nu te vinden op alma.boijmans.nl
‘Dit klopt niet!’ of ‘Wat kan dat nou geweest zijn?’. In de tentoonstelling in de Kunst Studio, de educatieve ruimte van het museum, wordt een indruk gegeven van de verrassingen die de onderzoeker tegenkomt bij het gebruik van ALMA. Enkele interessante case studies worden gepresenteerd, terwijl er voor de bezoeker gelegenheid is om zelf aan de slag te gaan met ALMA. Op die manier kijkt het publiek mee met het kunsthistorisch onderzoek, maar kan iedereen zelf ook een kijkje nemen in de schat aan informatie die ALMA biedt.
Alma Ruempol
In de jaren tachtig begon conservator Alma Ruempol (1939 -1992) haar onderzoek in het museum naar alledaagse gebruiksvoorwerpen en kunstnijverheid. Geïnspireerd door de rijke kunstcollecties van het museum besloot zij om de schilderijen en prenten als visuele bron te gebruiken. In de tentoonstelling is te zien hoe vele beeldende voorstellingen de oorspronkelijke gebruiksfunctie van voorwerpen tonen. Omgekeerd blijken uitgebeelde objecten zelf soms nieuw licht te kunnen werpen op het werk van beeldend kunstenaars.
‘Dit klopt niet!’ of ‘Wat kan dat nou geweest zijn?’. In de tentoonstelling in de Kunst Studio, de educatieve ruimte van het museum, wordt een indruk gegeven van de verrassingen die de onderzoeker tegenkomt bij het gebruik van ALMA. Enkele interessante case studies worden gepresenteerd, terwijl er voor de bezoeker gelegenheid is om zelf aan de slag te gaan met ALMA. Op die manier kijkt het publiek mee met het kunsthistorisch onderzoek, maar kan iedereen zelf ook een kijkje nemen in de schat aan informatie die ALMA biedt.
Alma Ruempol
In de jaren tachtig begon conservator Alma Ruempol (1939 -1992) haar onderzoek in het museum naar alledaagse gebruiksvoorwerpen en kunstnijverheid. Geïnspireerd door de rijke kunstcollecties van het museum besloot zij om de schilderijen en prenten als visuele bron te gebruiken. In de tentoonstelling is te zien hoe vele beeldende voorstellingen de oorspronkelijke gebruiksfunctie van voorwerpen tonen. Omgekeerd blijken uitgebeelde objecten zelf soms nieuw licht te kunnen werpen op het werk van beeldend kunstenaars.
www.kunstprofessionals.nl
Sinds oktober 2010 online: www.kunstprofessionals.nl
Op deze site bieden uitsluitend ervaren professionals in de kunst hun diensten aan.
Kunsthistorische onderzoekers, tekstschrijvers, redacteurs, vertalers, tentoonstellingsmakers, collectieadviseurs en restauratoren.
Met alle informatie over specialismen en projecten, ingedeeld naar werkgebied.
Voor musea, erfgoedinstellingen en particulieren een goed startpunt voor het vinden van de freelance uitvoerders van hun culturele projecten.
Voor meer informatie info@kunstprofessionals.nl
Op deze site bieden uitsluitend ervaren professionals in de kunst hun diensten aan.
Kunsthistorische onderzoekers, tekstschrijvers, redacteurs, vertalers, tentoonstellingsmakers, collectieadviseurs en restauratoren.
Met alle informatie over specialismen en projecten, ingedeeld naar werkgebied.
Voor musea, erfgoedinstellingen en particulieren een goed startpunt voor het vinden van de freelance uitvoerders van hun culturele projecten.
Voor meer informatie info@kunstprofessionals.nl
Problemen met contributie ICOM Kaart 2011
Recent is gebleken dat er bij ICOM het een en ander is misgegaan met de verwerking van de contributie van vorig jaar. Zij zijn hiermee bezig. Mocht u nog geen zegeltje 2011 hebben ontvangen, dan kunt u binnenkort een brief verwachten van de Nederlandse organisatie voor ICOM.
Ook kunt u zelf contact opnemen met de secretaris van het ICOM Nederland bestuur, Frans Fox via secretaris@icomnederland.nl .
Kloosterkleding in Beeld (MeMO project)
Graag attenderen we u op de nieuwe website Kloosterkleding in beeld die gemaakt is in het kader van het project Medieval Memoria Online (MeMO project).
Over de specifieke dracht van kloosterorden in de late middeleeuwen bestaat nog steeds onzekerheid. Daarom is er uitgebreid onderzoek gedaan en is de website Kloosterkleding in beeld ontworpen. Door middel van een zorgvuldig samengesteld overzicht, waarin een selectie van laat-middeleeuwse afbeeldingen wordt getoond, kan de bezoeker van deze website zich een duidelijk beeld vormen van de kleding die door kloosterlingen werd gedragen. Daarnaast wordt de bezoeker attent gemaakt op de variaties en uitzonderingen.
Kloosterkleding in beeld is een aanvulling op de website Memoria in beeld. Deze website toont afbeeldingen en beschrijvingen van ruim 500 kunstwerken uit het gebied dat overeenkomt met het huidige Nederland, voornamelijk uit de periode van ca. 1450 tot 1580. Van een groot aantal van deze kunstwerken is vastgesteld dat ze een functie in de middeleeuwse dodengedachtenis (memoria) hebben gehad.
De cultuur van de middeleeuwse dodengedachtenis staat centraal in een derde website die gerealiseerd is door het MeMO project. De Rich Internet Application Commemoration in the convent Mariënpoel: prayer and politics is een interactieve website die de gebruiker in staat stelt kennis en inzicht te verwerven in de memoria van de late middeleeuwen.
Over de specifieke dracht van kloosterorden in de late middeleeuwen bestaat nog steeds onzekerheid. Daarom is er uitgebreid onderzoek gedaan en is de website Kloosterkleding in beeld ontworpen. Door middel van een zorgvuldig samengesteld overzicht, waarin een selectie van laat-middeleeuwse afbeeldingen wordt getoond, kan de bezoeker van deze website zich een duidelijk beeld vormen van de kleding die door kloosterlingen werd gedragen. Daarnaast wordt de bezoeker attent gemaakt op de variaties en uitzonderingen.
Kloosterkleding in beeld is een aanvulling op de website Memoria in beeld. Deze website toont afbeeldingen en beschrijvingen van ruim 500 kunstwerken uit het gebied dat overeenkomt met het huidige Nederland, voornamelijk uit de periode van ca. 1450 tot 1580. Van een groot aantal van deze kunstwerken is vastgesteld dat ze een functie in de middeleeuwse dodengedachtenis (memoria) hebben gehad.
De cultuur van de middeleeuwse dodengedachtenis staat centraal in een derde website die gerealiseerd is door het MeMO project. De Rich Internet Application Commemoration in the convent Mariënpoel: prayer and politics is een interactieve website die de gebruiker in staat stelt kennis en inzicht te verwerven in de memoria van de late middeleeuwen.
Lancering website Citaten van kunstenaars
In mei 2010 is de website http://www.quotes-famous-artists.org officieel gelanceerd op het net: een Engelstalige website met verzamelingen citaten per kunstenaar, inclusief bronvermeldingen. De bedoeling is dat zowel het aantal kunstenaars als de citaten de komende jaren voortdurend worden aangevuld en uitgebreid. De website is niet commercieel.
De geplaatste en de binnenkort te plaatsen citaten zijn door het kunstenaarsduo ‘Benfo’ in de afgelopen jaren successievelijk verzameld, besproken en geselecteerd. ‘Benfo’ staat voor Ben Vollers en Fons Heijnsbroek. Aanvankelijk dienden de citaten onze individuele kunstontwikkeling en onderlinge discussies; totdat we ontdekten dat ze een breder publiek konden dienen. Zo ontstond het officiële project.
We hebben met name die citaten verzameld van de kunstenaars die in onze ogen van belang zijn geweest in de ontwikkeling van de moderne kunst. Zo willen we scholieren, studenten en geïnteresseerden zicht geven op de ontwikkeling van de moderne kunst, gezien vanuit de ogen van de kunstenaars zelf! Een kunstgeschiedenis van binnenuit. Een zicht in de keuken van de kunst. Het Engels op de website wordt verzorgd en geredigeerd door kunstenares Anne Porcelijn-Threlfall.
De selecties citaten zijn mogelijk van belang voor scholieren en studenten als illustratie- en naslagmateriaal bij het maken van bijvoorbeeld werkstukken binnen het CKV; bovendien vormen ze zinnig lesmateriaal voor docenten binnen het kunstonderwijs. Daarnaast willen we onze eigen collega-kunstenaars in binnen- en buitenland de denkwijzes van onze vroegere collega’s doorgeven; we zien deze als een moderne vorm van traditie.
De website is bewust Engelstalig gehouden om zo een internationaal publiek te bedienen. Van elke kunstenaar wordt op de website eerst kort een introductie gegeven met zijn of haar belangrijke gegevens. De citaten van de kunstenaar worden daarna zoveel mogelijk met bronvermelding en literatuurverwijzingen geplaatst, op een wijze die recht doet aan de kunstenaar en de gemaakte kunst.
Mocht u citaten willen bijdragen (met bronvermelding!) of korte inleidingen op de kunstenaars willen aanbieden, dan zijn uw Engelstalige bijdrages daarin van harte welkom. Natuurlijk wordt uw naam – indien gewenst – op de website vermeld.
Ben Vollers
Fons Heijnsbroek
De geplaatste en de binnenkort te plaatsen citaten zijn door het kunstenaarsduo ‘Benfo’ in de afgelopen jaren successievelijk verzameld, besproken en geselecteerd. ‘Benfo’ staat voor Ben Vollers en Fons Heijnsbroek. Aanvankelijk dienden de citaten onze individuele kunstontwikkeling en onderlinge discussies; totdat we ontdekten dat ze een breder publiek konden dienen. Zo ontstond het officiële project.
We hebben met name die citaten verzameld van de kunstenaars die in onze ogen van belang zijn geweest in de ontwikkeling van de moderne kunst. Zo willen we scholieren, studenten en geïnteresseerden zicht geven op de ontwikkeling van de moderne kunst, gezien vanuit de ogen van de kunstenaars zelf! Een kunstgeschiedenis van binnenuit. Een zicht in de keuken van de kunst. Het Engels op de website wordt verzorgd en geredigeerd door kunstenares Anne Porcelijn-Threlfall.
De selecties citaten zijn mogelijk van belang voor scholieren en studenten als illustratie- en naslagmateriaal bij het maken van bijvoorbeeld werkstukken binnen het CKV; bovendien vormen ze zinnig lesmateriaal voor docenten binnen het kunstonderwijs. Daarnaast willen we onze eigen collega-kunstenaars in binnen- en buitenland de denkwijzes van onze vroegere collega’s doorgeven; we zien deze als een moderne vorm van traditie.
De website is bewust Engelstalig gehouden om zo een internationaal publiek te bedienen. Van elke kunstenaar wordt op de website eerst kort een introductie gegeven met zijn of haar belangrijke gegevens. De citaten van de kunstenaar worden daarna zoveel mogelijk met bronvermelding en literatuurverwijzingen geplaatst, op een wijze die recht doet aan de kunstenaar en de gemaakte kunst.
Mocht u citaten willen bijdragen (met bronvermelding!) of korte inleidingen op de kunstenaars willen aanbieden, dan zijn uw Engelstalige bijdrages daarin van harte welkom. Natuurlijk wordt uw naam – indien gewenst – op de website vermeld.
Ben Vollers
Fons Heijnsbroek
2012 Jaar van de Historische Buitenplaatsen
2012 wordt in Nederland het jaar van de historische buitenplaats. Doel is om een breed publiek op een bijzondere wijze kennis te laten maken met dit unieke Nederlands cultureel erfgoed en het behoud ervan breed onder de aandacht te brengen. Ruim 400 jaar geleden zetten gefortuneerde stedelingen de trend door de aanleg van bijzondere landhuizen op mooie plekken in het landelijk gebied rond de grote steden. Hierbij was het harmonieus samensmelten van architectuur en natuur een essentieel gegeven. In het voorjaar trokken zij samen met hun bedienend personeel en belangrijke delen van hun huishouden, naar de buitenplaats om de vaak benauwende en stinkende stad te ontvluchten. Daar genoot men op relatief korte afstand van het stad van het buitenleven, kunst, cultuur en natuur tot het te koud werd en men in het najaar weer terugkeerde naar de stadswoning.
Tussen 1600 en 1900 telde ons land vermoedelijk 6.000 buitenplaatsen. Van dit aantal resteren ons nog 500 voorbeelden, die over het hele land zijn verspreid. Ook nu nog bewonen particulieren een groot deel van deze buitenplaatsen. Daarnaast zijn veel complexen in handen van terrein- en monumentenbeherende organisaties zoals Natuurmonumenten, Staatbosbeheer en de provinciale Landschappen, maar ook zijn overheden, bedrijven, kloosters en zorginstellingen geregeld op buitenplaatsen te vinden.
In alle Nederlandse provincies worden in 2012 bijzondere activiteiten georganiseerd op landgoederen, buitenplaatsen, kasteelmusea om het publiek kennis te laten maken met de bijzondere en rijke geschiedenis van het zomerse leven van de welgestelde stedeling op het platteland. Een aantal buitenplaatsen en landgoederen die nu al publiek toegankelijk is, zullen speciale activiteiten ontwikkelen om hun uitzonderlijke geschiedenis te vertellen. Andere, niet publiektoegankelijke buitenplaatsen, openen in 2012 hun hekken exclusief.
Het initiatief voor dit themajaar is genomen door de Stichting Themajaar Historische Buitenplaatsen 2012. De voorbereidingen hiertoe zijn al in december 2009 gestart. Naast het bestuur is er een Comité van Aanbeveling, dat bestaat uit alle Commissarissen van de Koningin. Zover bekend is, vormde de voltallige kring van Commissarissen nooit eerder een gezamenlijk comité van aanbeveling. Deze unieke omstandigheid benadrukt tevens het grote belang dat men hecht aan dit initiatief. Voorzitter van het stichtingsbestuur is René Dessing. Andere bestuursleden zijn Paul Schnabel, Marleen Barth, Søren Ludvig Movig, Jeanine Perryck en Herma de Heer. Als programmadirecteur is Mirjam Blott aangetrokken. Zij was in 2008 verantwoordelijk voor de organisatie van het geslaagde themajaar Religieus Erfgoed.
Een groot aantal buitenplaatsen, organisaties en personen ondersteunen dit themajaar of zullen hieraan actief deelnemen. Te noemen zijn onder meer het ministerie van VROM, het Nationaal Groenfonds, het Nationaal Restauratiefonds, Donatus Verzekeringen, Haags Historisch Mueum, Amsterdams Historisch Museum, Stichting Staten en Stinzen, Historisch Genootschap Beemster (in 2012 bestaat de Beemster 400 jaar). Onder de buitenplaatsen zijn te noemen; Kasteel Groeneveld, Kasteel Heeswijk, Huis te Manpad, Wester-Amstel, Huis ten Berg, Ridderhofstad Hindersteyn, Stichting De Wildenborch en vele andere buitenplaatsen, instellingen en organisaties.
Wie mee doen en aanvullende informatie over doelstelling en activiteiten vindt u op: www.buitenplaatsen2012.nl. Voor extra inlichtingen belt u René Dessing (06 22 801 668)
2012 wordt in Nederland het jaar van de historische buitenplaats. Doel is om een breed publiek op een bijzondere wijze kennis te laten maken met dit unieke Nederlands cultureel erfgoed en het behoud ervan breed onder de aandacht te brengen. Ruim 400 jaar geleden zetten gefortuneerde stedelingen de trend door de aanleg van bijzondere landhuizen op mooie plekken in het landelijk gebied rond de grote steden. Hierbij was het harmonieus samensmelten van architectuur en natuur een essentieel gegeven. In het voorjaar trokken zij samen met hun bedienend personeel en belangrijke delen van hun huishouden, naar de buitenplaats om de vaak benauwende en stinkende stad te ontvluchten. Daar genoot men op relatief korte afstand van het stad van het buitenleven, kunst, cultuur en natuur tot het te koud werd en men in het najaar weer terugkeerde naar de stadswoning.
Tussen 1600 en 1900 telde ons land vermoedelijk 6.000 buitenplaatsen. Van dit aantal resteren ons nog 500 voorbeelden, die over het hele land zijn verspreid. Ook nu nog bewonen particulieren een groot deel van deze buitenplaatsen. Daarnaast zijn veel complexen in handen van terrein- en monumentenbeherende organisaties zoals Natuurmonumenten, Staatbosbeheer en de provinciale Landschappen, maar ook zijn overheden, bedrijven, kloosters en zorginstellingen geregeld op buitenplaatsen te vinden.
In alle Nederlandse provincies worden in 2012 bijzondere activiteiten georganiseerd op landgoederen, buitenplaatsen, kasteelmusea om het publiek kennis te laten maken met de bijzondere en rijke geschiedenis van het zomerse leven van de welgestelde stedeling op het platteland. Een aantal buitenplaatsen en landgoederen die nu al publiek toegankelijk is, zullen speciale activiteiten ontwikkelen om hun uitzonderlijke geschiedenis te vertellen. Andere, niet publiektoegankelijke buitenplaatsen, openen in 2012 hun hekken exclusief.
Het initiatief voor dit themajaar is genomen door de Stichting Themajaar Historische Buitenplaatsen 2012. De voorbereidingen hiertoe zijn al in december 2009 gestart. Naast het bestuur is er een Comité van Aanbeveling, dat bestaat uit alle Commissarissen van de Koningin. Zover bekend is, vormde de voltallige kring van Commissarissen nooit eerder een gezamenlijk comité van aanbeveling. Deze unieke omstandigheid benadrukt tevens het grote belang dat men hecht aan dit initiatief. Voorzitter van het stichtingsbestuur is René Dessing. Andere bestuursleden zijn Paul Schnabel, Marleen Barth, Søren Ludvig Movig, Jeanine Perryck en Herma de Heer. Als programmadirecteur is Mirjam Blott aangetrokken. Zij was in 2008 verantwoordelijk voor de organisatie van het geslaagde themajaar Religieus Erfgoed.
Een groot aantal buitenplaatsen, organisaties en personen ondersteunen dit themajaar of zullen hieraan actief deelnemen. Te noemen zijn onder meer het ministerie van VROM, het Nationaal Groenfonds, het Nationaal Restauratiefonds, Donatus Verzekeringen, Haags Historisch Mueum, Amsterdams Historisch Museum, Stichting Staten en Stinzen, Historisch Genootschap Beemster (in 2012 bestaat de Beemster 400 jaar). Onder de buitenplaatsen zijn te noemen; Kasteel Groeneveld, Kasteel Heeswijk, Huis te Manpad, Wester-Amstel, Huis ten Berg, Ridderhofstad Hindersteyn, Stichting De Wildenborch en vele andere buitenplaatsen, instellingen en organisaties.
Wie mee doen en aanvullende informatie over doelstelling en activiteiten vindt u op: www.buitenplaatsen2012.nl. Voor extra inlichtingen belt u René Dessing (06 22 801 668)